Biz doğduğumuz günkü kadarız. Çok uzun zamandan beri bu böyle. Cansever’in dizelerinde doğduk sanki. Ve öylece kaldık. Yenilgilerimiz, acılarımız, kaybettiklerimizle kaldık. Gidenler “bir ölüm sonrası güzelliğindeydi.” Öfkemiz içimizde kaldı, sessizce kemirdi bizi. Acı içimizde kaldı, sessizce kemirdi. Bir mutsuzluk yerleşti yüzlerimize. Dallarımız budandı sanki, kollarımız uzayamaz oldu gökyüzüne. 9 yaşında kaldık. Adımız Veysel kaldı. Belki 3 bin yaşındaydık belki daha fazla. Gençtik, yaşlıydık. İşçiydik, işsizdik, kamu emekçisiydik, mühendistik, mimardık, öğrenciydik, öğretmendik.