2 Temmuz Sivas olaylarını kınıyorum.

Çünkü yanan yakılan aydın insanların birçoğunun hayattaki düşünceleri para pul maddiyat değildi onlar Hacı Bektaş-i Veli’den aldıkları ‘İLİMDEN GEÇMEYEN YOL KARANLIKTIR’ sözünü daha da ileri taşımaya çalışan cehalet düşmanı birer askerdiler.

Bir yangın yaktılar Sivas’ta Madımak Oteli’ni yakan. Bir yangın yaktılar Sivas’ta aydınları yakan. Bir yangın yaktılar Sivas’ta canları yakan. Bir yangın yaktılar Sivas’ta bütün asgari insani değerleri yakan. Bir yangın yaktılar Sivas’ta bütün inançları yakan. O kadar ki o yangın sadece Sivas’ı değil, bir ülkeyi yaktı. O yangın ki dumanı kör etti koca bir kenti ve ülkeyi. Kimse oraya bakmıyor, kimse orayı duymuyordu. Öfke kusan sloganlarla başladılar sonu tekbir ile biten. Duymadılar. “Şeytan! içerde yakın" dediler. Duymadılar. Yardım çığlıkları yükseldi. Duymadılar. Jandarmalar, polisler, askerler, bakanlar hatta başbakan görmüyor, duymuyor, bilmiyordu. Artık her kukla gibi onlarda görevlerini yapan üç maymundan başka bir şey değillerdi. Herkes sustu ve 35 insan diri diri yakıldı.

“İnsan yakan bir dinci olacağıma, ciğerlerini yakan bir tinerci olurum.”

Ece Temelkuran

Rıfat Ilgaz usta bir yazısında; " Firavunlar tabletleri kütüphanede kırdı. Hitler orduları Avrupa ’da bütün kütüphaneleri yaktı. Dünya tarihinde ilk kez aydınları bir binaya koyup yaktılar." demiş ya hani anımsayalım bir kez daha;

2 Temmuz 1993′de yaktılar ateşi, Sivas’ta başladı yangın. Hiç kimse düşünmemişti orada insanlığın biteceğini, insanların yakılacağını. Öyle ya Sivas’a giden insanlar yazarlardı, müzisyenlerdi, aydınlardı. Güzel günler göreceğimizi anlatanlardı. Daha yaşanılabilir bir dünyayı hep beraber kurabileceğimizi söylüyorlardı. Kim onları neden yakardı? Kim ne isterdi onlardan? Sivas’a gelmiş misafirlerdi ve bu topraklarda tanrı misafirleri sevilirdi. Çoğunlukla hâkim inanış İslamiyet’te böyle söylerdi. Allah’ın verdiği canı Allah alırdı. Peki, ne oldu?

21 yıl önce Sivas'ta gericilerin yaktığı katliam ateşi hâlâ ciğerimizi dağlamaya devam ediyor. Adaletin teğet geçtiği katliamın, devletin tüm çabasına rağmen unutulmadığını ve unutturulamayacağını bir kez daha göstermek için aydınlar, 1993'te aydınların tutuşturulduğu 'olay yeri'nde olmaya çağırıyor.

Ölüm bir şey değildir, ölüm hiç bir şey değil… Asıl korkunç olan, insanların işlediği cinayetler, yaktıkları canlar, yaptığı haksızlıklardır. Onlar dürüst gibi görünse de, içlerindeki azap ölümden beterdir. Her gece o azabı susturmaya çalışarak uyurlar, acı ve alevlerin içinde. Asla huzura muvaffak olamayacak katiller. Deniz Gezmiş’in söylediği gibi, "Onlar şerefiyle bir defa öldüler, sizler şerefsizliğinizle her gün öleceksiniz."

“Bağırsam neye yarar, nasılsa duymazlar. Ben bir kömür ocağının onulmaz göçüğüyüm; içimde cesetler ve daha ölmemişler var.”

Unutmadık seni 93′de Sivas, sizleri unutmadık…

“Ülkem gibisin Sivas… İnsanları yakan katillerinden daha çok izleyen ve sessiz kalanların var bağrında. Korkanların, sinenlerin, yakılan insanların çığlıklarına kulaklarını tıkayanların var… 2 Temmuz’da bağrında yakılan ateş, vicdanları da yaktı… Ve Sivas’ta Hasret’leri tutuşturdu o ateş…

Ekmeğimizi istedik diye, hakkımızı aradık diye, özgürlük istedik diye, hırsızlar, katiller, soyguncular cezalandırılsın deyip adalet istedik diye, hep biz katledildik.

Yüzyıllardır böyle değil mi?

Bizi yaktılar hep. Bizi sallandırdılar dar ağaçlarında. Sokak ortalarında bizi infaz ettiler. Bizi işkence tezgahlarına çektiler.

Ama direneceğiz. Başka çaremiz yok. Pir Sultan’lar nasıl direndiyse, öyle direneceğiz.

21 yıl… Ne adalet yerini buldu ne de acılar dindi… Haklarımız gasp edilirken en hukuksuz süreci bugün de yaşıyoruz. Bu ülkede çok ölüyoruz; işçiler ölüyor, öğrenciler tutuklanıyor, gazeteciler hapiste, sendikacılar yaka paça gözaltına alınıyor… Grev hakkımız engelleniyor, Toplu İş İlişkileri Yasası’yla 12 Eylül yasakları devam ettiriliyor, sendikal hak ve özgürlükler sınırlandırılıyor… İktidar yaşam hakkımızı elimizden alıyor… Bu ülkede çok ölüyoruz… 21 yıl önce de öldük…

Ne olmuştu 1993’te? İnsanlığımızı mı kaybettik? Vicdanlar mı köreldi? 93’te Sivas’ta ne olmuştu? Madımak oteli sarılmıştı, önce otel sonra insanlar tutuştu…

93 karanlık mıydı? 8 saat alevler karartmıştı içimizi… Korlar arttıkça karanlığa teslim olduk, korlar arttıkça kaybettik hayata dair ne varsa. Karanlıklar da aradık bir tutam ışık, semaha durduk yine de karanlıkların içinde…

İnsanlık o gün orada ölmüştü! Peki bugün? İnsanlığımızı, vicdanımızı yeniden diriltebilir miyiz?

“2 Temmuz yüreğimizde aşılmaz bir yaradır ve hala kanamaktadır. Katledilenler fikir ve düşünce insanlarıdır. 2 Temmuz bu ülkedeki potansiyel vahşetin bir ibret tablosudur.”

Leman Sam

“2 Temmuz tam bir aydın soykırımıdır. Bu ülkede gündem ışık hızıyla değişir, insanımız da unutmaya pek gönüllüdür. Savaş, yok yere ölen ergen bile olamamış çocuklar, aptal trafik kazaları, kanalizasyon çukurlarında kaybolan insanlar, tren kazaları, çocuk tecavüzleri, kadına şiddet, piknik mangalı yüzünden veya terör yüzünden çıkartılan orman yangınları, hayata dönüş diye utanmazca adlandırılan katliam vd. Sayısız örnek verebilirim ancak 2 Temmuz Madımak faciası tam bir aydın soykırımdır. Ancak daha da utanç verici olanı, yüzlerce yobazın gerçekleştirdiği bu ortaçağ katliamının, devletçe neredeyse üstü kapalı bir şekilde onaylanmasıdır. Uğursuz yıldönümü yine yaklaştı, anma ve kınama için yürüyüş yapmak isteyen gruplar, yine valilik tarafından engellenecekler. Çok üzücü ve umut kırıcı günler bizleri bekliyor yazık ki...”

Melike Demirağ

Sivas'ta insan insanı yaktı. Yürekler paramparça oldu. Her zaman olduğu gibi, kötülük yapanın yaptığı yanına kâr kaldı. Daha da acısı, zaman aşımı denen akıl almaz uygulamayla bu insanlık suçu, davalar mezarlığına gömüldü.

Yakışmadı insanlığa, yakışmadı Türkiye'ye…

Yavuz Sultan Selim'den, Dersim katliamına... Maraş, Çorum katliamlarından Sivas'a katledenler hep aynı zihniyettir. Unutturulmaması gerekir, unutulmaması gerekir çünkü;

- Katliam gerçekleşmeden 10 gün önce "hicret koşusu" düzenleyip katliam için şehir dışından gelenleri otellere yerleştirenleri unutmadık.

-Katliamdan 15 gün önce "Gerçek Müslümanları savaşa çağıran" bir bildiriyi yerel gazetelere fakslayanları unutmadık.

- Katliam gerçekleşirken buna seyirci kalanları unutmadık.

Ne söylense hep eksik, ne susulsa çığlık çığlığa… Bugün temmuzun ikisi, yüreğim yangın yeri…

2 Temmuz 93'ün üzerinden yıllar geçmesine rağmen ülkemin daha da karanlığa gömüldüğünü gördükçe kızıyorum kendime " keşke ben de yansaydım, aydınlık günler uğruna" diyorum Nâzım'a nazire yaparak. Maalesef ki bu acı bizim ülkemizde, bizim insanlarımıza, bizim insanlarımız tarafından yaşatıldı. Belki ben o otelin içinde değildim ama otel halen benim içimde cayır cayır yanıyor; ateş, yıkım, acı ve ölümün kokusunu yayarak…

Ya sonra? 2 Temmuz 1993′te devlet Sivas’taki vahşet karşısında aciz kaldı, katliamı durduramadı. Ama sonrasında duruma el konması, sorumluların bulunması ve akıllı, vicdan sahibi herkesin isteyeceği gibi adil bir biçimde yargılanması öngörülür değil mi hâlâ? Türkiye’de yaşadığımızı unutturan saflığımızla hala… Ancak korkmayın ülkemiz bizi hayal kırıklığına uğratmıyor; zira 20 yıl devam eden dava 13 Mart 2012 tarihi itibari ile sonuçlandı. Karar: “İnsanlık suçu yoktur!” ve dava zaman aşımından düştü. 33 insan yakılarak öldürüldü. Ama bu dava böyle bitmez.

Ve yananlardan savrulan küller, katranlaşarak insanlığın üzerine yağmaya devam ediyor hâlâ… Ama bilmiyorlar bizim içimizde yanan özgürlük ve adalet ateşinden daha büyük bir ateş yakamayacaklarını. Yaktıkları ateşin gün gelip kendilerini yakacağını. Sivas’ın ateşinin maymunları ve kuklaları yakacağını. Okumaya, yazmaya ve söylemeye devam edeceğiz. Hayatı Aziz Nesin’in öyküleri ile güzelleştireceğiz.

Bunca kan, gözyaşı, hasret ve yalnızlığa rağmen biz yine de hiçbir zaman silahı saza, kılıcı söze, kaleme tercih etmedik, intikam duygularıyla masumları öldürmek için çeteler kurmadık. Ne gönlümüzü kapadık dost sesine ne başımızı bağladık yobaz nefesine.

Nice sultanlar, paşalar, katiller bizi ölümle bile terbiye edemedi. Dimdik durduk Azrail'in karşısında. Yüzlerce titanın adını hiç anmadık da Ya Muhammed ya Ali dedik ve onların sevdasında bir tek Gazi Paşa'ya semah ettik.

Bu toprakların en güzel, en acı türkülerini hep biz söyledik. Kaçtığımız uzak diyarlardan aşkımızı, özlemimizi turnaların kanadına yükledik çaresizlikten.

Sivas katliamının 21. yılında Aleviler, Madımak önünden adalet arayışlarını bir kez daha haykırırken aydınlığa, eşitliğe, demokrasiye, halkların kardeşliğine ve bir arada yaşama kültürüne yapılan bütün saldırıların da karşısında olduklarını haykıracaklar… Haykırmaya da devam edecekler…

Biz size benzemeyiz, biz bu vatanı hesapsız, kitapsız ölümüne seviyoruz.

Âlemi kaplayan ateşlere Pir Sultan cesaretiyle durmayı bilenlere selam olsun!

Birilerinin siyasi emelleri uğruna ölen gencecik türküleri ve aydınlık geleceğin topraklarında rahat olmaları dileklerimle…

Ülkemizdeki tek tehdidin biz olmamamız dileklerimle

2 TEMMUZ 1993’te ölenler bir kez öldüler. Katillerin her gün ölmesi dileğimle… —